Cechy "poezji niewolników":

• podporządkowana określonym ideom ("Poezja niewolników żywi się ideą");
• problematyka społeczna ("a robotnik jest brzydki, ale wzruszająco / użyteczny - w poezji niewolników."), metafizyczna ("Jakże łatwo niewolnik przebywa upiornie / długą i prawie niemożliwą drogę / od litery do Boga, to trwa krótko, niby / splunięcie - w poezji niewolników.") lub patriotyczna ("W poezji niewolników drzewa mają krzyże / wewnątrz - pod korą - z kolczastego drutu.");
• przesadny artyzm - treść przekazywana nie wprost, ale za pomocą odniesień do kultury, tradycji i autorytetów ("Zamiast powiedzieć ząb mnie boli, jestem głodny, samotny, my dwoje, nas czworo, / nasza ulica - mówią cicho: Wanda / Wasilewska, Cryprian Kamil Norwid, / Józef Piłsudski, Ukraina, Litwa, / Tomasz Mann, Biblia i koniecznie coś w jidisz.");
• tworzona w odniesieniu do aktualnej władzy, jako wyraz aprobaty lub sprzeciwu ("Gdyby w tym mieście nadal mieszkał smok / wysławialiby smoka [...]").