Reprezentowany przez Strzemińskiego i Malewicza kierunek w malarstwie XX-wiecznym nosił nazwę konstruktywizmu. Jego najważniejsze cechy to:

• ograniczenie środków wyrazu do elementarnych kształtów geometrycznych;
• brak odniesień do świata przedmiotów oraz idei;
• funkcjonalność ważniejsza od warstwy dekoracyjnej dzieła.

 

Scena ukazana przez Modzelewskiego podważa założenia konstruktywizmu ze względu na swą ekspresyjność. Zdeformowanie ludzkich sylwetek służy bowiem wyeksponowaniu indywidualnych przeżyć owych postaci, ich specyficznego punktu widzenia. Dzieło Modzelewskiego - w przeciwieństwie do prac Strzemińskiego czy Malewicza - cechuje się niskim poziomem abstrakcji, ponadto zawiera określoną treść.