Osoba mówiąca w wierszu wypowiada się jako obserwator, który opisuje codzienne życie prostego człowieka. Mówi z perspektywy kogoś, kto jest świadomy licznych absurdów i problemów trapiących ówczesne społeczeństwo (PRL), można więc uznać, że mówi w imieniu tej grupy. Podmiot liryczny również bowiem doświadcza życia w rzeczywistości PRL - wskazują na to szczegółowe opisy, świadczące o doskonałym obeznaniu w realiach. Ponadto zna on myśli i uczucia adresata ("śpisz nie śnisz o niczym"; "nie słyszysz nawet głosu własnego sumienia"). Osoba mówiąca potrafi doskonale wczuć się w jego sytuację, może się z nim utożsamić.