a) Teksty zapisane w nawiasach są odpowiedziami uczestników dialogu - kolejno kącika porad, słownika doktryn filozofów i Boga.

 

b) Użycie dużych, drukowanych liter wyraźnie oddziela wypowiedzi podmiotu lirycznego od jego rozmówców. Współcześnie zapis wersalikami interpretowany może być też jako krzyk, podniesiony głos.

 

c) Zastosowanie ukośników dzieli wypowiedzi w nawiasach na wersy. Może być także interpretowana jako otwarcie przestrzeni dla innej, alternatywnej treści, ponieważ ukośnik stosuje się jako odpowiednik słowa „albo”.

 

d) Zapis fragmentów w nawiasach w formie wiersza:

KTÓRY Z NAS, TELEWIDZÓW, NIE ZNA TAKICH ZGRYZOT!

LECZ NIE NASZĄ JEST WINĄ PONURY I KRWAWY

BIEG SPRAW ŚWIATA

WYSTARCZY SPOKÓJ, KILKA WIZYT

U TERAPEUTY

WIĘCEJ SPACERÓW, MNIEJ KAWY.

 

I ZNOWU CZŁOWIEK, ZNOWU Z PROBLEMEM!

KONKRETY

CZYCHIŚ TRYWIALNYCH POTRZEB TO NIE POWÓD ABY

PRZYMNAŻAĆ WIAR WŁASNEGO CHOWU

Z DAWNYCH ETYK

STOICYZM

NA COŚ WIĘCEJ JEST CZŁOWIEK ZA SŁABY.

 

PYTAJ I NIE MIEJ OBAW.

NA WSZYSTKO ODPOWIEM, CHOĆ NIE USŁYSZYSZ ANI SŁOWA.

TYLKO STUK

WŁASNEGO SERCA

JESTEM.

NNIE MA MNIE PRZY TOBIE,

BO JESTEM WSZĘDZIE.

BÓG JEST TAKŻE SAM.

TAK, BÓG.

 

Wyrażenie opinii na temat odczytywania powyższego teksu jako osobnego utworu literackiego - indywidualna część zadania

 

e) Dialogowość teksu Barańczaka polega na występowaniu w każdej ze strof dwóch bohaterów - poszukującego porady oraz udzielającego jej.  Ten drugi zmienia się w każdej kolejnej strofie. Pytający nie jest w stanie poradzić sobie z otaczającym go ze wszystkich stron złem, czuje się osamotniony, poszukuje więc kogoś, kto rozwieje jego wątpliwości.