Puenta utworu Szymborskiej brzmi następująco:

„Radość pisania.
Możność utrwalania.
Zemsta ręki śmiertelnej”.

Podkreśla ona przede wszystkim znaczenie twórczości poetyckiej, która staje się źródłem satysfakcji oraz zadowolenia. Wynika to z faktu, iż jest ona przejawem przeciwstawienia się regułom rządzącym światem. Ludzka egzystencja cechuje się bowiem kruchością, przemijaniem, człowiek nie ma wpływu na czas, nie może go zatrzymać. Twórczość literacka pozwala na przełamanie tych ograniczeń, gdyż zapewnia „Możność utrwalania”. Za jej sprawą autor pozostawia po sobie coś trwałego, czego nie zniszczy upływający czas. W ten sposób unieśmiertelnia także siebie - jako twórcę dzieła poetyckiego (non omnis moriar). Z kolei „Zemsta ręki śmiertelnej” wskazuje na drugi aspekt poezji. Staje się ona bowiem formą rewanżu - człowiek za jej pomocą może chociaż w wykreowanym przez siebie świecie zmienić zasady typowe dla rzeczywistości, pokonać swe ograniczenia czy też przejąć władzę nad czasem. W ten sposób przeciwstawia się swej śmiertelności oraz podporządkowaniu zasadom obowiązującym w świecie realnym.