Mitologiczna historia o Syzyfie stała się dla Alberta Camusa inspiracją do podjęcia rozważań o absurdalności ludzkiego losu. Francuski pisarz wykorzystuje fakt, że w micie nie zostały opisane myśli i uczucia bohatera, który wraca ze szczytu, by rozpocząć swoją pracę na nowo. Ten moment uczynił Camus chwilą świadomości, kiedy to Syzyf pojmuje istotę swojej kary i w efekcie staje się panem własnego losu.