W zamieszczonym w podręczniku fragmencie "Raportu o stanie wojennym" występuje narrator pierwszoosobowy (personalny), który o zdarzeniach opowiada z własnej perspektywy. Jest ojcem czteroletniego chłopca i kolporterem prasy konspiracyjnej - tzw. bibuły. Rozwozi ją po Warszawie razem ze swoim synem. O wydarzeniach i własnych refleksjach opowiada prostym językiem przypominającym mówioną odmianę polszczyzny. Używa wyrazów potocznych (np. bibuła, bebszyć), formułuje krótkie, eliptyczne zdania ("Ostatnio były wyroki. Dwa lata. Półtora. Heniek właśnie. I jak głupio wpadł").