Podmiot liryczny już w pierwszym wersie deklaruje wybór brzydoty. Swoje stanowisko uzasadnia następującymi argumentami:

• brzydota jest bliższa człowiekowi, jego życiu i temu, w jaki sposób się wypowiada. Podmiot używa sformułowania "krwioobieg słów", które można interpretować jako język potoczny – zwykły, typowy dla codziennej komunikacji.
• brzydota jest w swej istocie najpiękniejsza, "ona ukleja najbogatsze formy".
• brzydota jest nieodłącznym elementem rzeczywistości. Nawet to, co początkowo jest piękne i nowe, ostatecznie zmienia się, niszczeje. "Ściana kostnicowa" brudzi się, a monumentalne posągi z czasem tracą swą świetność, zyskują "zapach mysi".