Młodzieńczy bunt Cezarego Baryki przejawiał się przede wszystkim w bezrefleksyjnym chłonięciu nowej idei - rewolucji. Choć nie do końca ją rozumiał, używał jej jako wymówki dla pochopnych decyzji, które z czasem okazały się brzemienne w skutki. Najpierw rzucił szkołę, wkrótce napadł na jej dyrektora, wreszcie oddał władzy skarb rodzinny („Nie z tchórzostwa, lecz dla idei! Dość tego życia na koszt ludu!”). Bohatera fascynowały