a) Obrazy poetyckie ukazane w wierszu i ich przykładowe tytuły:

• poeta znajdujący się na ulicy - Wykrzyknik ulicy;
• ulica przedzielająca dwa rzędy bloków - Przestrzeń;
• nieruchome budynki, którym człowiek nadał ostateczny kształt - Dzieło ludzkich rąk;
• dachy o określonych wymiarach - Ochrona przez wielkością;
• precyzyjnie zaprojektowane mury - Bezpieczeństwo;
• budowle powstałe dzięki wysiłkowi człowieka - Ludzki trud;
• cegły, z których każda była trzymana w dłoni budowniczego - Źródło miasta.

 

b) W utworze dominują równoważniki zdania („Poeta, / wykrzyknik ulicy”, „dwurząd bloków, rozłupany powietrzem”). Znaczne ograniczenie liczby orzeczeń podkreśla statyczny charakter wiersza. Pojawiają się tylko dwa czasowniki w formie osobowej: uprowadził oraz spoczywa. Odnoszą się one do przeszłości, w której ludzka praca i aktywność formowała elementy architektury, które dziś pozostają w bezruchu. 

Wiersz ma nieregularną budowę. Zawiera strofy jedno-, dwu- lub ośmiowersowe. Niektóre wersy liczą po jednym słowie, które dzięki temu nabierają szczególnego znaczenia. Wspomniana nieregularność układu wersyfikacyjnego przywodzi na myśl miasto - zróżnicowane pod względem architektonicznym, a mimo to stanowiące organiczną całość. 

Jedynie pierwszy wyraz - „Poeta” - Przyboś zapisał wielką literą. Dzięki temu cały utwór wydaje się jednym zdaniem, mimo iż poszczególne frazy wydzielone są za pomocą kropek. Zabieg ten może nawiązywać do kreowanego przez poetów Awangardy Krakowskiej wizerunku miasta jako spójnej, jednolitej całości, która jednakże składa się z wielu pomniejszych części. Nieprzypadkowe wydaje się również wyróżnienie spośród wszystkich słów akurat „Poety”. Na artyście spoczywa szczególna odpowiedzialność - jest on „wykrzyknikiem ulicy”, czyli swego rodzaju heroldem, rzecznikiem bezimiennej masy ludzi, której wspólnemu wysiłkowi miasto zawdzięcza swoje istnienie.