Rzeźba Damiena Hirsta przedstawia umiejscowioną na cokole ludzką sylwetkę, której brakuje kończyn. Dzieło bardzo przypomina szkolny model anatomiczny. Artyście udało się ukazać dwoistą naturę człowieka. Powierzchnia ciała w przeważającej części pozbawiona jest skóry - dzięki temu widz może dostrzec narządy wewnętrzne (m. in. serce, płuca, wątrobę, żołądek, jelita). Odsłonięcie ludzkiego wnętrza oraz ujawnienie tajemnic, które skrywa, prowadzi do refleksji, iż organizm jest bardziej skomplikowanym i złożonym mechanizmem, niż mogłoby się wydawać. Na co dzień ludzie widzą jedynie swą powierzchowność, często nie zdają sobie sprawy z procesów, jakie zachodzą w ich własnym ciele.

Wysokość posągu (sześć metrów) kilkukrotnie przewyższa przeciętny wzrost człowieka - punktem odniesienia dla wielkości rzeźby jest stojąca obok kobieta. Tytuł rzeźby (Hymn) sugeruje jej pochwalny charakter. Znaczne powiększenie modelu ludzkiego ciała podkreśla symboliczną wielkość i wartość poszczególnych narządów, których poprawnemu działaniu człowiek zawdzięcza życie.