Utwory Tuwima i Wierzyńskiego mają wiele cech wspólnych, ponieważ:

• Osoba mówiąca jest zwyczajnym, niewyróżniającym się z tłumu człowiekiem. W wierszu Tuwima podmiot liryczny marzy o beztroskim życiu ulicznika. Nie stroni od alkoholu czy wulgaryzmów, czuje silną więź z prostymi ludźmi, którzy zachowują się swobodnie i naturalnie. Z kolei u Wierzyńskiego osoba mówiąca to zwykły przechodzień. Punktem wyjścia dla monologu lirycznego staje się zwyczajne zdarzenie - spotkanie na ulicy nieznajomej kobiety, budzącej w obserwatorze zachwyt.
  
  
• Podmiot liryczny w wierszu Tuwima opisuje