Przykładowa odpowiedź:

Z tekstu wyłania się obraz Edelmana jako dojrzałego i doświadczonego człowieka, potrafiącego rzeczowo, wiarygodnie zrelacjonować minione zdarzenia. Bohater unika idealizowania powstańców, dostrzega zarówno ich zalety, jak i wady ("Był w tej ambicji trochę dziecinny, ale to zdolny chłopak, oczytany, pełen wigoru."). Wyraźnie dystansuje się od burzliwej przeszłości poprzez gawędziarski styl wypowiedzi ("coś w tym rodzaju", "Ja wiem, że ty lubisz takie kawałki.") oraz sformułowania potoczne ("facet", "No to żeśmy strzelali."). Skłonność Edelmana do autoironii ("[...] razem, w pięciu, mieliśmy sto dziesięć lat.") i dygresji ("To prawda, znalazłem go w rzeczach jednego Żyda, któregoś dnia wygarnęli ich z piwnicy i ja sobie wziąłem sweter z angory.") może stanowić próbę pogodzenia się z traumatycznymi przeżyciami ("[...] czy myślisz, że to może zrobić jeszcze wrażenie na kimś - jeden spalony chłopak po czterystu tysiącach spalonych?").