Podmiot liryczny wypowiada się w imieniu tytułowego pokolenia, czyli osób żyjących w wojennej rzeczywistości. Na fakt, iż osoba mówiąca utożsamia się z ową zbiorowością, wskazują zaimki „nas” i „nam”. Wojna całkowicie odmieniła ludzi, czyniąc ich „złymi troglodytami” i zmuszając do porzucenia dawnych wartości („Nas nauczono. Nie ma litości”). Czasowniki takie jak „szukamy”, „wstajemy” czy „nasłuchujemy” dowodzą, iż lękowi o własne życie towarzyszy stan podwyższonej czujności.