Przykładowo:

Wiersz Leśmiana składa się z dwóch strof. Pierwsza opisuje tradycję związaną z odziewaniem zmarłych w tzw. „trupięgi”, czyli specjalne buty wykonane z łyka. Fragment ten należy do liryki pośredniej i pełni w utworze funkcję wstępu. Druga strofa reprezentuje lirykę bezpośrednią - podmiot liryczny ujawnia się, przedstawiając jako poeta („Ja - poeta, co z nędzy chciałem się wymigać”). Osoba mówiąca utożsamia się z ludźmi żyjącymi w nędzy. Po śmierci zamierza z dumą przywdziać własne „trupięgi” i skonfrontować się z Bogiem, aby zwrócić jego uwagę na ludzkie cierpienie („A jeśli Bóg, cudaczną urażony pychą, / Wzgardzi mną, jak nicością, obutą zbyt licho, / Ja - gniewny, nim się duch mój z prochem utożsami, / Będę tupał na Niego tymi trupięgami!”).