Przykładowo:

a) Opisana w utworze przestrzeń ukazuje miasto-labirynt. Narrator wyobraża je sobie jako świadomą, złowrogą istotę, której budowa ulega dynamicznym przemianom („[...] zwielokrotniają się i plączą jedne z drugimi ulice. Otwierają się w głębi miasta, żeby tak rzec, ulice podwójne, ulice sobowtóry, ulice kłamliwe i zwodne”). Owe fantazje potęguje wszechobecna ciemność. Skryte w mroku zaułki, znajdujące się poza zasięgiem wzroku bohatera, w jego wyobraźni przyjmują przeróżne kształty, zdają się mu obce i niebezpieczne („Oczarowana i zmylona wyobraźnia wytwarza złudne plany miasta, rzekomo dawno znane i wiadome, w w których te ulice mają swe miejsce i swą nazwę, a noc w niewyczerpanej swej płodności nie ma nic lepszego do roboty, jak dostarczać wciąż nowych i urojonych konfiguracyj”). Niezwykle łatwo się tu zgubić, a nadmierne zaufanie własnej intuicji może się okazać zgubne. Miasto jawi się jako