Ukazany przez Gombrowicza obraz szkoły ma charakter satyryczny, ponieważ podkreśla i hiperbolizuje liczne wady systemu edukacji, którego nadrzędnym celem jest „hodowla” uległych, niepotrafiących samodzielnie myśleć obywateli. Aby ujawnić szkodliwe mechanizmy rządzące oświatą, autor wykorzystuje parodię, hiperbolę, karykaturę oraz groteskę.

 

Wykorzystane przez Gombrowicza satyryczne zabiegi:

• ukazanie absurdalności rozmowy pomiędzy Pimką a dyrektorem („Tsss, tsss, tsss [...] pewnie, pupa, ale ciszej, nie trzeba o tym zbyt głośno”), określenie nauczycieli mianem „ciał pedagogicznych” czy „prawdziwie niemiłych pedagogów”;
  
  
• wyolbrzymienie i ośmieszenie sylwetki sfrustrowanego, niezadowolonego z życia Bladaczki („Dlaczego, pytam, mnie nie wolno mieć konwulsji, tylko muszę siedzieć tu dzień w dzień oprócz niedziel?”);