Aby wtrącić Józia w niedojrzałość, Pimko:

• reprezentuje formę stereotypowego belfra („Na widok tej Formy, tak przeraźliwie zdawkowej i doszczętnie zbanalizowanej, rzuciłem się na moje teksty [...]”);
• posługuje się infantylnym, pełnym zdrobnień językiem, którym często mówi się do dzieci („Zasmarkany nosek...”, „Człowieczek, maluś, maluś”, „Józio, Józio, Juziónio, Józieczek”);
• manifestuje swój autorytet, oceniając twórczość bohatera;