Słowa Justyny kończące poprzedni fragment są niepokojące - można je odebrać jako subtelną zapowiedź okrutnego, desperackiego czynu. Wkrótce staje się jasne, co dziewczyna miała na myśli, mówiąc: „Nie, nie jestem dobra, gdzież tam. [...] Gorsza jestem, niż nie wiem co, niż pies wściekły”. Psychicznie wyczerpana, niemająca nic do stracenia Justyna napada na Zenona i okalecza go.