Funkcję klamry kompozycyjnej pełnią nawiązania do jaskółek oraz zwroty „idźże” - zawarte w pierwszej i ostatniej strofie utworu. Choć jaskółka może symbolizować wiosnę oraz odrodzenie, kiedy lata nisko - zwiastuje burzę. Towarzyszące pojawieniu się ptaków polecenia: „idźże”, „idźże, idź dalej” najprawdopodobniej stanowią ostrzeżenie przed mającą nadejść katastrofą. Świadczy o tym wizja apokalipsy poprzedzona niskim lotem jaskółek w pierwszej strofie: „głowę [...] niosę po dnach uliczek / jaskółki nadrzeczne / świergocą to mało idźże”. Sytuacja powtarza się pod koniec utworu, co sugeruje, iż historia zatoczyła koło. Podmiot liryczny stawia pytanie: „czy zdąży kręta rzeka z braterskiej krwi odrdzawieć / nim się kolumny stolic znów podźwigną nade mną”. Wyraża ono wątpliwość, czy ludzkość będzie potrafiła wyciągnąć wnioski z błędów przodków i nie doprowadzi do kolejnej wojny.