Odpowiedzi: 

• Komornicy zamieszkiwali cudze posiadłości, najczęściej gospodarstwa małorolne. Nie mieli prywatnych pomieszczeń - zwykle spali w kątach, za piecem czy na ławkach.
  
  
• Aby się utrzymać, komornicy pracowali jako najemni robotnicy folwarczni (rataje), fornale lub służący w okolicznych dworach oraz gospodarstwach należących do bogatych chłopów.
  
  
• Niektórzy z nich byli weteranami wojennymi, nierzadko chorymi i kalekimi, mimo to nie mogli liczyć na pomoc państwa, które zmagało się z wieloma innymi problemami. Nie mieli nic na własność, dlatego zmuszani byli do tułaczki i żebractwa. Kiedy nadchodziła zima, niemający dachu nad głową komornicy zapadali na różne choroby, takie jak ospa czy dyfteryt. Gospodarze często wypędzali starych ludzi na mróz, aby zamarzli na śmierć i „nie zadręczali żywych”.