Blokowa w opowiadaniu "Ludzie, którzy szli" starała się pomóc więźniarkom, które jej podlegały. Ta pomoc polegała przede wszystkim na wspieraniu kobiet i podtrzymywaniu ich na duchu. Przełożona starała się tak zorganizować czas, aby więźniarki nie myślały o głodzie. Angażowała kobiety, które umiały śpiewać, tańczyć lub recytować do wykonywania małych występów. Pozwalało to choć na chwilę zapomnieć o dokuczliwym skurczu żołądka. Ponadto blokowa ukrywała przez jakiś czas prawdę o obozie koncentracyjnym. Nie chciała wyjawić kobietom, że ich najbliżsi (dzieci, rodzice, mężowie) zostali zagazowani i spaleni w krematorium.