Antytezy:

"Widzisz: żyjemy, choć śmierć była bliska".

"Ty drżysz, od chłodu. Więc otul się szalem.
Bez nóg, bez ramion, w brunatnej opończy
Młodzi kalecy siedzą przed szpitalem".

"Zwalone leżą dokoła parkany,
Dziecko się bawi gruzem na chodniku".

Powyższe antytezy podkreślają okrucieństwo wojny, w czasie której śmierć ścierała się z życiem, witalność z kalectwem i destrukcja z radością. Ludzie żyjący w okresie II wojny światowej bardzo często ocierali się o śmierć, widzieli kaleków i nędzarzy. W tym brutalnym świecie były jednak momenty z pozoru normalne, jak np. bawiące się dziecko.