Podmiotem i zarazem bohaterem lirycznym wiersza jest poeta - sam Bruno Jasieński. Przekonują o tym fragmenty:

• "[...] gdy nastał Jasieński, / Bezpowrotnie umarli i Tetmajer i Staff";
• "Idę młody, genialny [...]".

 

Chce on zaprezentować się słuchaczom w jak najlepszy sposób. Przedstawia się jako twórca młody, pogodny, radosny, a przede wszystkim - obdarzony niezwykłym talentem oraz nadmiernie pewny siebie. Ta autoprezentacja ma służyć: podkreśleniu nowatorstwa i doskonałości artysty tworzącego poezję futurystyczną, sprowokowaniu poprzedników (poetów modernizmu), odrzuceniu tradycji. Zmierza on do przekonania odbiorców, że zarówno on sam, jak i reprezentowany przez niego model twórczości jest czymś wybitnym, wyprzedzającym epokę.