Kategorie śmiechu, które pojawiły się w literaturze dwudziestolecia międzywojennego:

• Śmiech "dziecinny" - rodzi się wskutek powrotu do tego okresu, kiedy człowiek z dziecinną fascynacją poznawał świat, i wynika z faktu, że w każdym kryje się cząstka dziecka. Taki śmiech można odnaleźć w twórczości Kazimierza Wierzyńskiego, w której jest on swego rodzaju uwolnieniem od trudnej rzeczywistości. 
• Śmiech "groteskowy" - jest on efektem zdania sobie sprawy z brzydoty świata. Nie integruje on ludzi, a raczej dzieli, ujawniając negatywne aspekty rzeczywistości. Śmiech "groteskowy" wiąże się z cierpieniem i śmiercią, akcentuje ułomność ludzkiego ciała i niebezpieczeństwo świata. Można go odnaleźć w twórczości Bolesława Leśmiana, Witolda Gombrowicza, Witkacego czy Konstantego Gałczyńskiego.