Określenia te wskazują na specyfikę poezji Tuwima, w której ukazuje on charakterystyczne rysy ojczyzny. Nie tyle łączy w sobie ona cechy typowe dla egzystencji wiejskiej i miejskiej, co brakuje w niej elementów, której jednoznacznie sugerowałaby jej przynależność do rzeczywistości miasta lub wsi. Z tego też powodu Polska w dziełach Tuwima zdaje się pozostawać w pewnym zawieszeniu, jest tworem niepełnym.