Spójnik „a” nie tylko sugeruje wprowadzenie przeciwstawnego stanowiska, lecz także zwiększa ekspresję wypowiedzi. Ponadto wprowadza dwa plany (literacki oraz wyobrażeniowy) i tym samym zaznacza dwoistość przedstawionej sytuacji. Sporoń postrzega ten spójnik również jako przykład figury granicznej i melancholicznej, a więc transgresywnej. Łączy bowiem bowiem dwie rzeczywistości.