a) Przykładowo:

Cytat	Wyjaśnienie
„śpiący już ręce unoszą a zasiani są gęsto jak sieć [...] można choć konno uciec uciec wzdłuż niskich wierzb [...] powietrze rwiesz to pęd to pęd u czoła wiatr i wiatr / u pięt”	Fragment ten wyróżnia się dynamizmem. Obraz śpiących wprowadza poczucie niepokoju oraz zagrożenia. Jedyną możliwością ocalenia staje się ucieczka. W jej czasie człowiek wręcz jednoczy się z wiatrem.
„ha w wodospadach pagórków tętent lotnej pogoni najbliżsi nienawistni na koniach smolistych i rydzych chcesz czy nie chcesz zaliczonyś do nich”	Wzmianka o pogoni pogłębia uczucie nadciągającego zagrożenia, zaś wprowadzenie motywu konia wywołuje skojarzenia z jeźdźcami Apokalipsy - sugeruje koniec czasów. W tej sytuacji człowiek jest bezradny, nie może poprawić swej sytuacji. Jego los zostaje przypieczętowany, sam jest źródłem nieszczęść.
„w świtaniu pałającym przewala się tłum jeźdźców [...] a konie [...] urastają gniotąc ogromem jesień w potwornych obłoków leju znikasz i ty i oni i wszystko”	We fragmencie tym nasilają się apokaliptyczne obrazy zwiastujące zagładę. Tłumy jeźdźców potęgują wrażenie zamętu. Zdaje się, że katastrofa prowadzi do unicestwienia dotychczasowej rzeczywistości. Nie można jednak zatrzymać tego procesu.

 

b) Człowiek jest ściśle związany z otaczającym go światem, jednak staje się on źródłem zagrożenia i niepokoju. Nawet sen nie zapewnia spokoju: „śpiący już ręce unoszą a zasiani są gęsto jak sieć”. Z tego też powodu pojawia się potrzeba ucieczki, uniknięcia apokaliptycznych zdarzeń. Istota ludzka, która znajduje się w centrum przedstawionej rzeczywistości, ostatecznie jednak nie może uniknąć katastrofy. Zostaje tym samym pochłonięta przez bezlitosny żywioł: „w potwornych obłoków leju znikasz i ty i oni i wszystko”. Człowiek zdaje się ginąć wraz z dotychczasowym światem, jest bezradny wobec bolesnych realiów.