Na podstawie przytoczonego fragmentu:

Cezary zyskuje informacje na temat Polski od swego ojca, a więc z subiektywnego źródła. Seweryn Baryka roztacza przed nim optymistyczną wizję kraju, w którym pojawiła się nowa cywilizacja. W jego opowieści ojczyzna jawi się jako przestrzeń rozwoju, gdzie znaczącej poprawie ulega komfort życia, co ma związek z koncepcją szklanych domów oraz ogólnym postępem w technice: „Nie takie szkło! Baryka - nasz imiennik - produkuje szkło belkowe. Za pomocą olbrzymiej siły, którą ma darmo od prądu zachodniego, zwłaszcza wobec wiatrów zachodnich, które tam trwają niemal stale, otrzymuje niezmierną masę popędu elektrycznego, z którego  pomocą topi piasek nadmorski”. Polska to miejsce, gdzie piękno łączy się z użytecznością, a ludzie cieszą się dostatkiem oraz godnymi warunkami życia w futurystycznym otoczeniu: „[...] zobaczysz w zewnętrznych i wewnętrznych kompozycjach kolorowych chat nowoczesnych polskich chłopów”. Pozytywny wizerunek Polski przejawia się także w relacjach międzyludzkich, ponieważ fabryka Baryki działa na zasadzie współpracy  techników, artystów oraz pracowników.