Z utworu wyłania się niezbyt pozytywna wizja ludzkiego życia. Dominuje w nim stagnacja, ponieważ egzystencja jest jednostajna oraz monotonna. Ponadto panuje nuda - wszystko staje się przewidywalne, brakuje jakiegokolwiek elementu zaskoczenia. Dochodzi również do unifikacji - każdy człowiek żyje w takiej samej przestrzeni i doświadcza tego co inni, staje się częścią zbiorowości: „jednocześnie nam biją godziny, / jednakowo się kłócimy, godzimy”. Przeważa sztampa oraz brak indywidualności, o czym świadczą słowa: „odbywamy śmierci i porody, / oglądamy prognozę pogody”.