Radykalny i kategoryczny ton wypowiedzi Przybyszewskiego przejawia się w zestawieniu sztuki naturalistycznej i realistycznej z jej modernistycznym odpowiednikiem. Wszelkie stwierdzenia takie jak: „Dla ludu chleba potrzeba, nie sztuki, a jak będzie miał chleb, to sam sobie drogę znajdzie” czy „Zwlekać sztukę z jej piedestału, włóczyć ją po wszystkich rynkach i ulicach, to rzecz świętokradcza” wskazują na