Elementy obrazoburcze w wierszu to:

• liczne określenia: padlina, „szkielet przepysznej budowy”, ścierwo, zewłok,
• pobudzenie zmysłów wzroku, słuchu i węchu: „Brzęczała na tym zgniłym brzuchu”, „Smród zgnilizny tak mocno uderzał do głowy”, czy „[...] leżała plugawa padlina / [...] / Z nogami zadartymi lubieżnej kobiety”,
• ożywienie ścierwa poprzez użycie następujących form: pragnęło, wznosiło, jarzyło, zapadało, 
• szczegółowy opis rozkładu zwłok, np. „I z wnętrza larw czarne zastępy / Wypełzały [...]”, „[...] otwarła sekrety / Brzucha pełnego zgnilizny”,
• obraz licznego robactwa: „[...] much orkiestra”, „I z wnętrza larw czarne zastępy / Wypełzały [...]”, „Czerwie biegły [...] jak woda bieżąca”.

 

Autor poprzez zastosowanie wyżej wymienionych elementów obrazoburczych wyznaczył naturalistyczny charakter utworu. Porusza tematykę tabu, stwarza w odbiorcy poczucie obrzydzenia względem opisywanej padliny, ale może go także szokować. Odczucie to zwiększa szczegółowy, a także zmysłowy opis rozkładu.