Poeta deklaruje w utworze swą sympatię dla brzydoty. Autor wybiera ją, ponieważ uważa, że jest ona bliższa życiu człowieka; ziemska egzystencja nie składa się wyłącznie z piękna i ładu. Według Grochowiaka brzydota może mieć siłę twórczą, kreować coś nowego. Ponadto doświadczenie brzydoty zapewnia także pełnię człowieczeństwa rozumianego jako zbieranie zróżnicowanych przeżyć.