a) Ukazany pejzaż wywołuje przygnębiające wrażenie. Jest bowiem monotonny, skąpany w deszczu. Buduje ponurą atmosferę, ponieważ zdaje się być pozbawiony życia oraz barw. Sugeruje tym samym stan ducha, który można określić jako pesymistyczny, przepełniony zniechęceniem oraz znużeniem.

b) W przytoczonym fragmencie można zauważyć, iż autor przywiązuje wagę do szczegółowego ukazania rzeczywistości. Precyzyjnie opisuje bowiem krajobraz, charakteryzuje jego elementy za pomocą epitetów. Nie unika także podkreślenia brzydoty pejzażu. Dokładnie opisuje to, co dzieje się z chwastami czy roślinnością. Wpływa to na plastyczność przedstawienia: "Bure obłoki, podarte i rozczochrane, leciały szybko [...]". 

c) We fragmencie tym Żeromski odwołuje się do zmysłów:

• wzroku -> "Bure obłoki [...]";
• słuchu -> "[...] żałośnie szumiały [...]";
• dotyku -> "[...] sypkiego jak ziarno [...]".

d) Żeromski wykorzystuje rozmaite środki poetyckie. Pełnią one w utworze ważną funkcję, ponieważ wpływają na plastyczność przedstawienia, ale także budują ponurą atmosferę dzieła. Można wśród nich wyróżnić:

• animizacje -> "Skąpa jasność poranka rozmnożyła się [...]";
• personifikacje -> "Ponura jesień zwarzyła już i wytruła [...]";
• epitety -> "kierunku ukośnym", "sczerniałe rokiciny";
• epitety metaforyczne -> "żywy promień", "pól obumarłych";
• porównania -> "sypkiego jak ziarno".