W opowiadaniu Zofii Nałkowskiej "Przy torze kolejowym" została przedstawiona historia kobiety, której udało się uciec z pociągu wiozącego ludzi do obozu. Ucieczka była bardzo trudna i wymagała wiele odwagi. Tylko nielicznym udało się uciec i przeżyć. Kobieta leżąca przy torach należała do tych odważnych. Uciekła, odrywając deski z podłogi wagonu. Niestety została postrzelona w kolano, dlatego nie mogła dalej uciekać i siedziała na nasypie torów kolejowych. Od strzałów zginęło dwóch mężczyzn, w tym jej mąż. Po jakimś czasie wokół rannej kobiety zaczęli gromadzić się ludzie. Nikt jednak nie chciał jej pomóc, ponieważ za to groziła śmierć. Gdy na miejsce przyszli policjanci, bohaterka poprosiła, by ją zastrzelili. Nie chcieli się zgodzić, dlatego ostatecznie zrobił to pewien młodzieniec. Następnego dnia zabrano zwłoki. O tych wydarzeniach opowiada naoczny świadek, który nie może zapomnieć tych tragicznych obrazów.