W początkowej części utworu "Z Tatr" Juliana Przybosia podmiot liryczny przedstawia surowy, tatrzański krajobraz. Odbiera go wszystkimi zmysłami: widzi okazałe skały i słyszy huk górskiego wodospadu. W dalszej kolejności osoba mówiąca opisuje okoliczności śmierci taterniczki - kobiety, do której się zwraca i która była mu bardzo bliska. Jego słowa przypominają kadry: zgrzyt czekana, przyspieszone bicie serca dziewczyny, świadomość śmierci, stroma turnia i widok krajobrazu z perspektywy spadającego człowieka.