Dziewczyna zachowuje się w nietypowy sposób, który zwraca uwagę narratora. Jej reakcje są bardzo zmienne: "To jak martwa opoka / Nie zwróci w stronę oka, / To strzela wkoło oczyma, / To się łzami zalewa". Karusia ignoruje otoczenie, próbuje coś schwycić i wita się z kimś. Prowadzi dialog ze zmarłym ukochanym, biegnie za nim, a nawet upada. Dziewczyna więc obcuje z duchem Jasieńka. W przeciwieństwie do niej narrator dostrzega tylko zachowanie bohaterki, nie widzi zaś jej wybranka, który należy do innej rzeczywistości.