Bohaterem utworu Tuwima są "straszni mieszczanie". Zostają ukazani jako ludzie o wąskich horyzontach intelektualnych, którzy nie mówią, lecz bredzą. Zdają się funkcjonować na granicy tego, co realne i nie: "I wszystko widomo. Wszystko fantom". Opisani ludzie wyróżniają się skłonnością do narzekania na rzeczywistość, podejmują także pozbawione głębszego sensu aktywności ("Trochę pochodzą, trochę posiedzą"). Są małostkowi, a przy tym bardzo dbają o swój wizerunek. Cenią sobie przewidywalność: "[...] na ziemię, / Taką wiadomą, taką okrągłą". Można także zauważyć, że nie są zdolni do tworzenia uogólnień, ponieważ wszystkie elementy postrzegają oddzielnie: "Że dom... że Stasiek... że koń... że drzewo". Bohaterowie wiersza nie mają głębszych refleksji, chłoną wiadomości w pozbawiony krytycyzmu sposób. Ich uwagę zajmuje przede wszystkim troska o dostatek materialny, a więc przyziemne kwestie. Ponadto są podejrzliwi, zamknięci na świat, nie szukają nowych doznań.