Osobą mówiącą w utworze Wittlina jest cierpiący po utracie dziecka ojciec.

Określa on siebie za pomocą:

• epitetów, np. "głowę [...] biedną", "Samotny", "śmieszny";
• porównań, np. "[...] ja pod lipą jak stary pajac siedzę", "Przecz mi nie wolno, jak prostym ludziom, płakać po tobie [...]".