Język utworu przypomina lamentacje żałobne. Świadczy o tym przede wszystkim słownictwo nazywające wprost żal i smutek po śmierci Jezusa i uzewnętrzniające cierpienie matki:

• "usłyszcie mój zamętek",
• "Pożałuj mnie stary, młody",
• "Zamęt ciężki dostał się mie, ubogiej żenie",
• "ciężka moja chwila, krwawa godzina",
• "a ja pełna smutku i żałości/ sprochniało we mnie ciało i moje wszytki kości".