Julian Przyboś konstruuje swój opis w sposób nowatorski i awangardowy. Nie skupia się na opisie katedry, lecz zwraca uwagę na łączące się z nią kwestie filozoficzne oraz egzystencjalne. Jego sposób widzenia wydaje się być skomplikowany za sprawą nieregularności utworu oraz licznych przerzutni. Dominującymi środkami stylistycznymi są epitety (np. "barw gorących", "ciemną chmurę"), personifikacje (np. "blask cy­no­bro­wo-zło­ty fi­la­ry oto­czył, wzru­szył do głę­bi gła­zy”), ożywienia (np. "łuki lecą i w lo­cie prze­ciw nocy świe­cą”) i metafory (np. "do­kąd moja źre­ni­ca wznio­sła się – i spa­dła”), co sprawia wrażenie dynamizmu.