Mówca użył w tekście następujących środków retorycznych:

• wyliczeń, np.: "O ładzie państwa stanowią dobrzy obywatele, o ładzie ciała - piękno, duszy - mądrość, czynów - cnota, mowy zaś - prawda, przeciwieństwa ich są wyrazem bezładu. Zatem i mężczyznę i kobietę, i słowo, i czyn, i państwo, i zdarzenia pochwały godne - pochwałą należy uczcić, temu natomiast, co bez wartości - udzielić nagany." -> tworzą efekt brzmieniowy wypowiedzi, ale również posiadają funkcję perswazyjną 
• paralelizmów i powtórzeń, np.: "Słowo, które przekonuje duszę, zmusza ją, żeby była posłuszna i zgadzała się na uczynki. Słowo zatem, które przekonało, niejako przez przymus wyrządza krzywdę, dusza z kolei, przekonana, jakby zmuszona, bez rozwagi słucha tego, co złe." -> ogniskują uwagę odbiorcy na szczególnie ważnych fragmentach wywodu 
• inwersje, np.: "Dzięki mowie oddaliłem niesławę od kobiety, pozostając wierny zasadzie, którą wyłożyłem na początku, usiłowałem odrzucić niesprawiedliwość zarzutu i bezzasadność poglądu, chciałem też napisać mowę: dla Heleny pochwałę, a dla siebie eksperyment." -> zwracają uwagę odbiorcy na szczególnie ważne kwestie, ale i nadają odpowiedni efekt brzmieniowy, wzmacniając estetykę odbioru wypowiedzi