We fragmencie występują rozbudowane porównania, zwane homeryckimi: 

"I tak jak orzeł, ptak górski najszybszy wśród uskrzydlonych,
Spada i lekko dopędza z chmur gołębicę spłoszoną,
Ona wymyka się, pierzcha, lecz orzeł z wrzaskiem straszliwym
Z bliska uderza w drapieżnej duszy zdobyczy spragniony - 
Tak z zaciętością Achilles pędził, a Hektor uciekał
Pod trojańskimi murami, unosząc rącze kolana."

"Więc jak najszybsze rumaki o mocnych kopytach przed metą
W pędzie rwą bystrym co siły - wielka nagroda tam czeka:
trójnóg lub piękna kobieta po mężu w bitwie poległym - 
Tak Pryjamowe w krąg miasto po trzykroć obaj obiegli
Stopy lotnymi."

"Skupił się w sobie i runął jak orzeł o locie podniebnym,
Gdy na równinę znienacka, drapieżny, z chmur mrocznych opada,
By płochliwego zająca lub jagnię porwać bezsilne - 
Hektor tak samo w przód runął, wstrząsając miecz wyostrzony."

"I tak jak gwiazda wśród innych gwiazd, gdy noc letnia zapada,
Gwiazda wieczorna, co wschodzi najpiękniej na ciemnych niebiosach - 
Tak połyskiwał grot włóczni, którą potrząsał Achilles (...)."

 

Każde z porównań składa się z dwóch elementów. Jeden z nich jest rozbudowanym opisem sytuacji o charakterze dygresyjnym. Stanowi autonomiczną całość fabularną. Dotyczy najczęściej zjawisk przyrody bądź świata zwierząt. W opisywanym fragmencie pomagają budować patos wypowiedzi oraz pełnią funkcję retardacyjną - opóźniają przebieg akcji, wzmagając ciekawość odbiorcy. Ponadto budują pełną napięcia atmosferę pojedynku oraz uplastyczniają opis, oddziałując na wyobraźnię.