Zbigniew Herbert wyobraża sobie Narcyza jako ulicznika o pospolitej urodzie, szerokich barkach i długich kończynach. Bohatera mitu postrzega jako chłopca wulgarnego, z trudną przeszłością, który ma wysokie mniemanie o własnej powierzchowności, wbrew rzeczywistości i faktom. Swoje prawdziwe oblicze poznaje dopiero w momencie przeglądania się w ulicznej kałuży.