a) Fragmenty:

• „Miejmy odwagę!... nie tę jednodniową, / Co w rozpaczliwym przedsięwzięciu pryska”;
• „Miejmy odwagę!... nie tę tchnącą szałem, / Która na oślep leci bez oręża”;
• „Lecz się nie strójmy w płaszcz męczeństwa krwawy / I nie brząkajmy w łańcuch niewolniczy”;
• „Ale nie wielbmy poniesionej klęski / I ze słabości  swojej się nie szczyćmy”;
• „Przestańmy własną pieścić się boleścią, / Przestańmy ciągłym lamentem się poić”.

 

b) 

metafora	znaczenie
„Miejmy odwagę!... nie tę jednodniową, / Co w rozpaczliwym przedsięwzięciu pryska”	Odwaga musi być stałą wartością, która nie upada w trudnym momencie. Powinna towarzyszyć ludziom w każdym momencie, a nie tylko przez chwilę.
„Miejmy odwagę!... nie tę tchnącą szałem, / Która na oślep leci bez oręża”	Odwaga nie oznacza lekkomyślności i pochopnego działania. Brak refleksji może stać się bowiem przyczyną katastrofy. Ważne jest więc planowanie działania, by okazało się ono skuteczne.
„Lecz się nie strójmy w płaszcz męczeństwa krwawy / I nie brząkajmy w łańcuch niewolniczy”	Nie należy przyjmować biernej postawy i akceptować niewoli. Konieczne jest więc zerwanie z uwznioślaniem męczeństwa.

 

c) Ironia jest obecna we fragmentach:

• „Lecz się nie strójmy w płaszcz męczeństwa krwawy / I nie brząkajmy w łańcuch niewolniczy”;
• „Przestańmy własną pieścić się boleścią, / Przestańmy ciągłym lamentem się poić”.
  
  

Ironia świadczy o dystansie mówiącego względem określonego sposobu postępowania, który nie budzi jego aprobaty. Umożliwia także subtelne wykpienie tego, co podmiot uważa za szkodliwe.