Stosunek mówiącego do starca można określić jako ambiwalentny. Narrator dostrzega zalety, ale także wady bohatera. Postrzega go bowiem jako przeciętną jednostkę, obdarzoną dość wąskimi horyzontami intelektualnymi, a wręcz głupią. Nie zapomina przy tym o cechach Goriot, które zapewniły mu sukces; docenia więc jego cierpliwość, aktywność, wytrwałość. Narrator wyraża także współczucie względem postaci, ponieważ zauważa poświęcenie ojca względem niewdzięcznych córek oraz związane z tym jego cierpienie.  

 

Przykładowe sformułowania: