Maria Konopnicka w utworze "Giotto" eksponuje łagodność, dobroć i spokój Madonny. Bohaterka została przedstawiona jak zwykła kobieta: "dumna i niby nieśmiała", skromnie ubrana, cicha i zamyślona. W świetle wiersza najważniejszą cechą Madonny jest empatia - zrozumienie dla cierpienia i trudu człowieka: "Nie prorockie księgi z nią mówiły, / Lecz zapadłe przydrożne mogiły, / Ale łąki drżące we łzach rosy, / Ale w stepie rozełkane głosy". Sam Giotto natomiast ukazał na obrazie nie tylko cudowność i świętość Madonny, ale też prostotę i zadumę Matki Boskiej.