Konrad jest poetą-buntownikiem przekonanym o swej niezwykłej mocy. Słowa Wielkiej Improwizacji kieruje do Boga: zarzuca mu obojętność, a nawet brak miłości do świata. W ostatnim wersie niemal nazywa go carem.  Taki stosunek do Stwórcy świadczy o ogromnej dumie i pysze bohatera. Staje się on uzurpatorem boskiej mocy, który wierzy w to, że jest w stanie stworzyć wolny i szczęśliwy naród. Znamienny jest także jego stosunek do społeczeństwa polskiego, ponieważ to w jego imieniu staje przed Bogiem pełen skrajnych emocji: ambicji, złości, rozgoryczenia, które w ostateczności prowadzą do wypowiedzenia obrazoburczych słów. Sam Konrad przypomina człowieka opętanego, rządnego władzy i traktującego świat jako swoją własność. Niemniej bluźnierczy bunt Konrada wynika ze szlachetnych pobudek. Jako przedstawiciel nękanego i zniewolonego narodu jest rozczarowany postawą Boga, który nie lituje się nad losem jego rodaków.