Przykładowe rozwiązanie:

Motyw śmierci w obronie ojczyzny był często podejmowany przez twórców w romantyzmie. Upamiętnianie w utworach ofiarnego poświęcenia za kraj służyło zachowaniu pamięci o wielkich bohaterach, ale także ukazaniu właściwego wzoru postępowania i podtrzymaniu ducha walki w narodzie. W tym celu powstał "Sowiński w okopach Woli" Juliusza Słowackiego. Autor przedstawił głównego bohatera jako człowieka niezłomnego, gotowego do największych poświęceń. Generał Sowiński - wbrew prawdzie historycznej - w wierszu walczy do ostatnich chwil życia, jego heroizm zostaje podkreślony poprzez sakralizację postaci z jednej strony i ukazanie skromnego kalekiego żołnierza - z drugiej strony: "Nie klękajcie wy przede mną, / Bo nie jestem żaden święty. / Ale Polak jestem prawy". Podobny obraz śmierci w obronie ojczyzny można odnaleźć w utworze Adama Mickiewicza "Reduta Ordona". W tym wierszu także jednostka odważa się poświęcić swoje życie w obronie kraju. Poeta ukazał moment natarcia wojsk rosyjskich na szaniec i bohaterski czyn Ordona, który wysadził się razem z magazynem prochu i amunicji, aby te nie wpadły w ręce przeciwnika. Ten sam autor w wierszu "Do matki Polki" przedstawia trochę inne spojrzenie na kwestię śmierci w obronie ojczyzny. Jest to oczywiście - w ocenie Mickiewicza - ogromne poświęcenie, jednak ono nigdy nie doczeka się właściwego wynagrodzenia: "Syn twój wezwany do boju bez chwały / i do męczeństwa... bez zmartwychwstania". Hołd wielkiemu patriocie złożył także Cyprian Kamil Norwid w wierszu "Bema pamięci żałobny-rapsod". Poeta przedstawił obraz pochówku, na jaki zasłużył prawdziwy bohater narodowy. W ten sposób chciał upamiętnić postać generała Józefa Bema, który w rzeczywistości został pochowany w bardzo skromnych okolicznościach. Zdaniem Norwida prawdziwi bohaterowie zasługują na godny pochówek ze wszystkimi przynależnymi im honorami. 
W romantyzmie zatem podkreślano nie tylko ofiarną śmierć na polu walki, ale zwracano także uwagę na przechowywanie w pamięci czynów wielkich bohaterów. Mickiewicz i Słowacki przedstawili patriotów, którzy podjęli heroiczną decyzję, Norwid natomiast ukazał pogrzeb bohatera, którzy swoim życiem zasłużył sobie na uroczystą ceremonię pogrzebową. Należy jednak pamiętać, że wiele osób ginących za kraj nie doczekało się nawet skromnej mogiły. Jak można przeczytać w utworze "Do matki Polki": "A placem boju będzie dół kryjomy".