Wypowiedź podmiotu lirycznego w "Hymnie" Słowackiego ma charakter podniosłego i zarazem osobistego wyznania. Osoba mówiąca już początkowym zwrotem do Boga sugeruje podniosły ton swej wypowiedzi: "Smutno mi, Boże! - Dla mnie na zachodzie / Rozlałeś tęczę blasków promienistą; / Przede mną gasisz w lazurowej wodzie / Gwiazdę ognistą...". Na patetyczny charakter utworu wpływa także mnogość środków stylistycznych, np. porównanie ("Jak puste głosy z podniesioną głową"), anafory ("Żem...") czy metafory ("Więc że mieć będę niespokojne łoże"). O osobistym charakterze "Hymnu" świadczy wypowiadanie się podmiotu lirycznego w 1. os. l. poj. (liryka bezpośrednia): "Żem często dumał nad mogiłą ludzi, / Żem prawie nie znał rodzinnego domu, / Żem był jak pielgrzym, co się w drodze trudzi".